Hüma Birgül

Balance between possibilities!

Intellectual motion among endless combinations! In a pursue of balance between vital

reflections... A balance of color and form through perception of life and

things.

Not depicting a story, not something beyond this, but

very self of it! Inwards and in all directions. From the very inside!

The balance

in my head increasingly gains clarity...

Going on until I

achieve the desired ones...

Over again right from the beginning...

Each painting

resembles life, all beyond the life itself.

Kozmogonik bir hikayenin evreleriymişçesine patlama, yayılma, saçılma, dökülme gibi yaşamın en dinamik unsurlarını izleyiciye duyumsatmakta Hüma Birgül’ün resimleri. Sanatçı, “oluşum”un rastlantısallığını vurgulayacak yetkin bir teknik kullanmakta. Rastlantısallık burada, bilinçaltını keşfetmeye yarayan bir araç olmaktan ziyade, bir yaşam olgusu olarak çıkıyor karşımıza. Bilinç burada da farklı nedenlerden ötürü pek az müdahale etmelidir. Belki de sanatsal olanı madde olarak eserde değil de, sanatçının sezişinde bulan Croce’nin yaklaşımıyla açıklanabilir ressamın tavrı; “sezgisel”. O halde, eserde biçimsel öğelerden daha önemlisi, eseri yönlendiren, motive eden süreçtir. Hüma Birgül’ün resimlerinde, teknik, seziş anıyla dışlaştırma süreci mümkün olduğunca eşzamanlı düşürülmek üzere kullanılmakta; sanatçı, kendine ait bu “sezgisel” olandan ödün vermemek istercesine, onu dışlaştırma sürecine mümkün olduğunca az materyali dahil etmektedir: Resim yüzeyinde fırçanın ve elin teması yok; boyayı yüzeye akıtma yoluyla resmi oluşturuyor. Hız, enerji, rastlantı ve oluşum, bu resmin temel öğelerinden.
Bir yandan “soyut” olarak tanımlanabilecek bu resimlerde, ardı ardına lekesel oluşturulmuş planlar, kuvvetli bir uzay algısı yaratarak, resme bir figüratif-soyut gerilimi katmaktadır. Bu birbirini iten, çeken, birbirleriyle ilişkileriyle “eşzamanlılık” etkisi içerisinde uzam oluşturan, öte yandan tek başlarına birer soyut leke olan planlar, Bergson’un yaşam kuvveti ile maddi dünyanın bu kuvvete direnci ile açıkladığı bir düalizmi yansıtmakta.
Her ne kadar planlar uzayı oluştursalar da, bu resimlerde zaman, yine sezgisel denebilecek Bergson’cu “süre”yi çağrıştırmakta, “matematik zamanı” değil. Bunun nedeni belki de renk ve ton kontrastlarının sıklıkla ve yoğun bir şekilde kullanılmış olmasından ötürü izleyiciye yaşatılan psikolojik gel-gitler ve belki de sinesteziyle açıklanabilecek bir his. İzleyici, ister istemez, uzamı oluşturan biçimlere ve renklere kendine ait hikayelerle anlam veriyor, ki bu tam da ressamın istediği şeydir: Herkes bu resimlere kendi hikayesiyle yaklaşmalıdır.
Yrd. Doç. Ruken Aslan

Hüma Birgül’s paintings evoke in the viewer the most dynamic elements of life, such as explosion, spill, leak, and discharge, each of which resembles an individual phase of a cosmogonic story. The artist employs a competent technique emphasizing the randomness of “formation”. Here, randomness appears as a phenomenon of life, rather than a tool used for exploring the subconscious. After all, the conscience should minimally intervene for several reasons. The behavior of the artist may perhaps be described through the approach of Croce, who finds the artistic in the perception of the artist, rather than the artwork itself materially: “intuitive”. So, what is more important in the artwork than formal elements is the process that gives direction to and motivates the artwork. Technique is exercised to decrease the moment of intuition and exclusion process simultaneously in Hüma Birgül’s paintings; the artist includes as little material as possible in her “intuition” with a desire to avoid compromising such “intuition”. No contact of a brush or hand can be observed on the painting surface, but an image constructed through flowing the paint over the canvas. Speed, dynamism, randomness and formation are the essentials of these paintings.
These paintings, which can somehow be described as “abstract”, display layers generated through consecutive staining creating a strong perception of space to add the tension of figurative versus abstract in the artwork. The layers pushing and pulling each other to form a space within the effect of “simultaneousness” through their interrelations, while being an abstract stain individually reflect the dualism explained by Bergson based on the power of living against the resistance shown by the material world to such power.
Despite the layers constituting a space, time as depicted in the paintings, again, reminds the intuitive “period” of Bergson, rather than “mathematical time”. The reason for this is a feeling, which may perhaps be explained through the psychological tides or synaesthesia experienced by the viewer due to frequent and intense use of colors and tones. The viewer, whether intentionally or not, attributes meanings to the forms and colors constituting the space through personal stories, which is the exact objective of the artist: Everyone should approach the paintings through his/her own story.
Ast. Prof. Ruken Aslan